Read Les choses by Georges Perec Online


L.F: " Les choses " ? C'est un titre qui intrigue, qui alimente les malentendus. Plutôt qu'un livre sur les choses, au fond n'avez-vous pas écrit un livre sur le bonheur ? G. P: C'est qu'il y a, je pense, entre les choses du monde moderne et le bonheur, un rapport obligé. Une certaine richesse de notre civilisation rend un type de bonheur possible : on peut parler, en ce sL.F: " Les choses " ? C'est un titre qui intrigue, qui alimente les malentendus. Plutôt qu'un livre sur les choses, au fond n'avez-vous pas écrit un livre sur le bonheur ? G. P: C'est qu'il y a, je pense, entre les choses du monde moderne et le bonheur, un rapport obligé. Une certaine richesse de notre civilisation rend un type de bonheur possible : on peut parler, en ce sens, comme d'un bonheur d'0rly, des moquettes profondes, d'une figure actuelle du bonheur qui fait, je crois, que pour être heureux, il faut être absolument moderne. Ceux qui se sont imaginé que je condamnais la société de consommation n'ont vraiment rien compris à mon livre. Mais ce bonheur demeure un possible ; car, dans notre société capitaliste, c'est : choses promises ne sont pas choses dues. --Ce texte fait référence à une édition épuisée ou non disponible de ce titre....

Title : Les choses
Author :
Rating :
ISBN : 9782266131070
Format Type : Paperback
Number of Pages : 157 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Les choses Reviews

  • Lisa
    2018-09-30 23:56

    “Leur vie était comme une trop longue habitude, comme un ennui presque serein: une vie sans rien.” The things we have, the things we say, the things we read, the things we see, the things we hear, the things we lack, the things we desire, the things we throw away, the things we keep…Things are markers of identity, more than anything. When Neil MacGregor set out to describe A History of the World in 100 Objects he faced the entirety of humanity in the seemingly endless object collection of the British Museum. Each thing - each object - tells a story, describes a feeling, expresses a wish, a skill, a past and a future. George Perec embraced that knowledge but chose a different path than the museum director - he created a text around the objects of an average French couple in the 1960s, zooming in to get a close-up where the museum director zoomed out to see the whole of world history.And still, despite the narrow perspective, Perec wrote a universal story, linking specific items of a certain era with our timeless wishes and fears, our shifting identities and priorities. Things in time. We can locate the historical and geographical setting of the story by analysing the things that have an appearance: the sofa, the gramophone, the clothes, the books, the kitchenware - together they signify an individual, yet typical home.The space we inhabit is home to our things, and prosperity or poverty shine through the crowded rooms we fill with our symbolical identity markers. When we are young, we share things in groups. The things we talk about belong to a loosely knit community of still undefined lives, rushing towards future things. When we move on, and take stable jobs, move abroad, make acquisitions that transfer us to a different social environment, we change the people with whom we mingle as well. People and things must match. When we travel, we bring things back to remind us of the trip, of the experience we had, of the people we met. In a new environment, things indicate what to expect, tell us the story of the place and its people. Some things are objectively valuable, and others have merely private meaning, fulfil their function only in the owner’s attachment to it. This is the story of a couple. The reader follows their path from early adulthood to the phase when they settle definitely with well-paid jobs, about to embrace a life defined by ownership.I found it rather strange to read a story completely without dialogue, just describing the different stages the two protagonists go through in their development towards middle class adulthood. They act as one, their decisions, thoughts, purchases - everything is done in common. After immersing myself in Henry Green’s world, which defines humanity almost entirely through the words we speak, I was intrigued to discover another way of describing everyday human life. By choosing things for their shared space, couples define themselves as a unity, rather than as individuals. Whoever has tried to buy a carpet for the living room or a lamp for the kitchen knows how much compromise and goodwill goes into the process of decision-making. Once the money is spent, both partners are usually willing to defend the carpet or lamp with all their verbal power. Things symbolise family community, and shared space. Literature quite often (for good reasons) focuses on the dramatic changes in a single person’s story. Tension builds towards some kind of climax, after which the plot is wrapped up. Perec sees the world differently. Each step in life leads to new desire, and each environment contains its own things. The transitions are fluid, and there is only gradual change, often triggered by slowly growing boredom rather than drama. There is no big conflict or show-off needed to describe the essence of humanity. To go back to the 100 objects that tell the history of the world: a broken pot gives us just as interesting clues about life in the past as a masterpiece painting.Among the things in my library, this was a quiet, yet lovable pleasure. Another thing to keep among my favourite possessions - books!

  • M.
    2018-09-27 00:56

    Uzun zamandır bu kadar güzel, bu kadar uyandırıcı; kendine getirici bir kitap okumamıştım.Gerçekliğin sahte yüzeyine bir an olsun dokunduğumu hissettirdi bana.Her bir satırını, her bir cümlesini özümseye özümseye okudum.Sanki milyonlarca kitabın polenlerinden özümsenmiş incecik; 105 sayfalık bir baldı ellerimdeki.

  • Kurtlu
    2018-10-12 22:06

    kitabın bir yerlerinde, farkına bile varmadan, karakterlerle özdeşim kurmamak imkansız. aşağı yukarı 2 ay öncesinde kendime verdiğim ültimatomda "daha az sahip ol" da demişken "şeyler"i okumak hoş bir tesadüf oldu. var olmanın yolunun sahip olunan şeylerden geçtiği tüketim zamanlarını ve bu zamanları yaşayan tatminsiz insanları anlatan incelikli bir novella. önümüze sunulan seçenekler öyle çeşitli ve albenili ki aynı jerome ve sylvie gibi bir kararsızlık denizinde yüzüyoruz. ve yine aynı onlar gibi az çalışıp çok kazanma, güzel şeylere sahip olma peşindeyiz. şeyler, farkındalık yaratma adına keşke daha önce okusaydım dediğim kitaplardan.

  • Mehdi
    2018-10-06 21:00

    Perhaps the most depressing, cynical and accurate book on the middle class.

  • downinthevalley
    2018-09-29 23:49

    Bazı yazarlarda anlam veremediğim bir çekim var. Perec de onlardan biri.Uyuyan Adam'ı da geçen yıl ekim ayında okumuştum, Metis Yayınları'nın İstiklal Caddesi'ndeki küçük ama tarihi eser gibi olan binasından almış, aynı gün içinde de bitirmiştim. Hatırlıyorum, yağmurlu bir İstanbul günüydü.Aslında Uyuyan Adam'ı Şeyler'den daha fazla sevdim.'Parisienne'lik sevdiğim ve içselleştirdiğim bir kavram. Perec tam olarak bunu yaşattı bu romanında.Tüketim toplumuna yapılan bir eleştiri niteliğinde değil bu kitap,demiş yazar. Ben de öyle düşünmüştüm. Bir çiftin yer edinme çabasını, mutluluk arayışlarını, varoluşsal krizleri kimi zaman tüketim eşyalarına veya 'şeylere' dayandırmalarını anlatıp; uzun bir düşünsel sürece sürüklüyor sizi. Huzurun, tek başına 'sahil kasabasına yerleşelim' veya 'doğada yaşayalım ve çevremizdekilerden arınalım' ile mümkün olamayacağını da ekliyor gerçekçi saptamalarda bulunarak. 'Gerçek gidişler uzun zaman önceden hazırlanır.'Evet, Perec okuyacaksanız tam olarak böyle bir serüvene hazır olun. 'Ah ne güzel içim açıldı' demeyeceğinizi de unutmayın.

  • cọng rơm
    2018-09-20 20:50

    Thật lâu về sau, một ngày trời mưa bỗng nhớ tới cuốn này.Trong rất nhiều năm tôi từng mơ về một căn phòng trống, một căn phòng không có đồ đạc gì nên cũng không có vướng bận gì. Tôi sẽ sống trong một căn phòng như vậy và không bao giờ cảm thấy mất mát. Vậy mà hôm nay dưới cơn mưa mùa hè tôi chợt nghĩ tôi đã khác rồi. Trong cái ngày mưa ảm đạm này tôi muốn sống trong một căn phòng có thật nhiều đồ đạc. Phòng không có cửa sổ hay cửa chính nên suốt ngày phải thắp một ngọn đèn vàng. Dưới ánh sáng tù mù là những quyển sách xếp thành chồng, là một cái cát xét, băng nhạc, quần áo ấm áp, chăn mền, hộp sắt tây, kim chỉ, banh tennis, bi ve, mấy bức tượng nhỏ, hộp nhạc, những đôi giày, túi vải, những tờ giấy viết đầy chữ, những cây bút hết mực, những cây kẹp đã cũ, những chiếc khăn tay thêu dở, những cái chai rỗng, những tấm vé đủ màu… Đó là căn phòng mà nếu ở trong nó người ta biết rằng mình đã có mọi thứ trên đời. Đó là căn phòng của sự vĩnh viễn, không có gì bước vào và không có gì bước ra. Người ta không quét dọn, không giặt giũ, không sắp xếp, nên những món đồ cứ ở yên một chỗ. Đó là căn phòng sẽ nguyên vẹn mãi mãi, dù có hay không có tôi, dù thế gian có tàn lụi hay biến mất. Căn phòng không hư hoại nên nó không thuộc về mặt đất, nó lơ lửng lên trời, nó đi vào không gian vô tận và lang thang vô tận. Tôi sẽ sống trong một căn phòng như vậy, ngày qua ngày, tôi nhìn ngắm những món đồ. Tôi sẽ sống như vậy trong nhiều ngày, nhiều tháng, nhiều năm. Rồi một buổi chiều nọ tôi muốn quay lại trái đất, tôi không muốn ở trong căn phòng đó nữa. Tôi sẽ ngủ, và khi thức dậy tôi sẽ thấy mình đang đứng giữa cánh đồng. Tôi biết mình đã quay lại, và căn phòng đã ra đi mà không cần có tôi. Căn phòng không thể hư hoại nên nó không thuộc về ai và cũng không thuộc về tôi. Tôi sẽ đứng giữa cánh đồng và bật khóc. Tôi sẽ tưởng mình là chàng thư sinh vừa bước khỏi động tiên, chàng khóc không phải vì đã mất dấu thiên thai mà vì cái thế gian chàng vừa trở lại nào phải cái thế gian chàng đã đêm ngày thương nhớ. Tôi sẽ tưởng mình là Odysseus không thể trở về Ithaca, chàng khóc vì không còn một Ithaca nào nữa. Tôi khóc vì biết mặt đất mà tôi đang đứng không phải là mặt đất mà tôi muốn trở về. Tôi đứng đó khóc như một giấc mơ xưa, khóc tới ốm o gầy mòn, tóc tai bạc trắng. Tôi khóc hết nước mắt cho mọi kỷ niệm chảy theo nước mắt ra ngoài. Tôi im lặng. Rồi tôi quên. Và căn phòng biến mất.

  • Hande Dilbaz
    2018-10-10 18:54

    #Seyler ... seyler... seyler... Günümüzün en büyük tehditlerinden biri tüketim çılgınlığını güzelce örnekleyen Jérôme ve Slyvie’nin hikâyesi, bize hic yabancı değil aslında. Tüketim üzerine kurulan yalancı mutluluk arayışını sorgulayan kitap, toplumsal bir eleştiri niteliğinde. Eğer #perec 'in dili sade olsaydı kitaba 5 puan verirdim, ama zaman zaman kitabin icinde kayboldum ve belli yerleri tekrar okudum bu nedenle puanim 3.5

  • Jfmarhuenda
    2018-09-29 22:58

    Impresionante debut literario de Perec con Las cosas, donde el espíritu de mayo del 68 se anticipa. Se trata de una obra de crítica social de la joven burguesía parisina y su obsesión materialista. Lo curioso es que conviven en estos jóvenes un deseo de autenticidad con otro materialista. El fin de la juventud es el fin de la autenticidad, y los protagonistas retornan al calor de lo convencional cuando descubren la soledad que implica oponerse a ello.

  • Çağdaş T
    2018-09-27 00:50

    Mutluluk amaç değil araç !Perec, bu kitabı tüketim toplumunu eleştirmek için yazmadığını söylese de, bence yerden yere vuruyor. Kendimden ve günümüz insanından çok şey buldum.Her şeyi bırakıp, kapitalizm çarkından çıkıp taşrada kendi halinde yaşama hayallerinizi de yerle yeksan edecektir kitap. Ekşi'de beğendiğim bir yorum:

  • آبتین گلکار
    2018-10-10 18:55

    از اون دسته آثاریه که خوندنش به یک مقدار بردباری احتیاج داره، چون تقریباً هیچ اتفاقی در کتاب نمی‌افته و فقط توصیفاتی پشت سر هم ردیف می‌شه. ولی همین توصیفات در به تصویر کشیدن روحیات قشر خاصی از نسل جوان واقعاً در حد شاهکاره. جالبه که توصیفاتی که یک نویسنده‌ی فرانسوی در دهه‌ی 1960 از مفاهیم «مصرف‌گرایی» و «تازه‌به‌دوران‌رسیدگی» ارائه می‌ده چطور امروز برای خواننده‌ی ایرانی می‌تونه جذاب باشهچند تکه از کتاب رو که می‌تونه هم در پی بردن به سبک نگارش نویسنده و نثر مترجم به کار بیاد و هم موضوع رو تا حدی روشن می‌کنه، این‌جا میارمنتایجی که به دست آوردند باارزش بود. در پرتو گرمی آغاز کار، راه خود را دنبال کردند. از اینجا و آنجا، در رشته‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و آمار خوشه چیدند؛ اصطلاحات و نشانه‌های ویژه‌ی آنها و فوت و فن‌هایی را که سودمند بود درست آموختند. از جمله‌ی این فوت و فن‌ها شیوه‌ی خاصی بود که سیلوی در گذاشتن و برداشتن عینکش به کار می‌برد، یا طرز مخصوص یادداشت برداشتن، ورق زدن یک گزارش، سخن گفتن و در گفت‌وگوی با کارفرمایان به لحنی که از آن چندان بوی بازجویی شنیده نشود تکیه‌کلام‌هایی چون «...این طور نیست؟...»، «به نظر من شاید...»، «... تا حدودی...»، «پرسشی است که می‌کنم...» را گنجاندن، در فرصت مقتضی از رایت میلز، ویلیام وایت، یا از این هم بهتر، از لازار سفلد، کانتریل یا هربرت هایمان، که از آثارشان سه صفحه هم نخوانده بودند، به طریقه‌ای خاص شاهد آوردنافسوس که جز یک عشق و سودا در دل نداشتند و آن سودای بهتر زیستن بود که آن‌ها را از توش و توان می‌انداخت. در روزگار دانشجویی، چشم‌انداز دانش‌نامه‌ای حقیر، شغلی در نوژان ـ سور ـ سن، شاتو ـ تیری، یا اتامپ و مزدی ناچیز، چنان بیمناکشان کرد که هنوز درست با هم آشنا نشده ـ در آن زمان ژروم بیست‌ویک و سیلوی نوزده سال داشت ـ می‌توان گفت بی‌آنکه حاجتی به شور و توافق داشته باشند، از تحصیلاتی، که هرگز به حقیقت سر نگرفته بودند، دست کشیدند. عطش دانستن در آن‌ها نبود، بی‌آنکه از خود پنهان دارند که راه خطا می‌پویند و دیر یا زود پشیمان خواهند شد با حقارت به‌مراتب بیشتری این نیاز را حس می‌کردند که اتاقی یک کم فراخ‌تر، آب لوله‌کشی، دوش، خوراک رنگارنگ‌تر یا همان پرمایه‌تر از خوراک‌های رستوران‌های دانشگاهی، احیاناً یک ماشین، صفحه‌هایی چند، تعطیلات سالیانه و چند دست لباس داشته باشند

  • Alejandro Olaguer
    2018-10-09 16:53

    “Las cosas” es la primera novela de Georges Perec, y tal vez la mejor manera de introducirse en su literatura, ya que a pesar de ser la menos experimental de sus obras, pueden percibirse algunos de los elementos y procedimientos que utilizará posteriormente en su novela más reconocida: “La vida, instrucciones de uso”.Las primeras ocho o diez páginas de este libro consisten en una especie de inventario de objetos, conductas, sensaciones y colores minuciosamente descritos en tiempo condicional (HABRÍA una mesa de roble, el sol del atardecer INUNDARÍA las habitaciones, LEERÍAN en un sillón mullido, etc.), lo que crea la sensación de deseo e imposibilidad. Los dueños de esos deseos son Sylvie y Jérôme, una joven pareja parisina que sueña con una vida de lujos y riquezas. Sus aspiraciones, su ideal de realización y sus esperanzas están depositadas exclusivamente en lo material. Ya es casi un lugar común calificar a esta novela como una radiografía escrupulosa de los anhelos de la clase media en la sociedad de consumo, y sin duda lo es, pero sorprende su vigencia casi 50 años después de haber sido escrita y además presagia el sinsentido y el nihilismo que se apoderó de las vidas de las clases acomodadas en las sociedades occidentales durante las últimas décadas del siglo XX y las primeras del siglo XXI. Sylvie y Jérôme tienen empleos precarios y temporales en la industria de la publicidad que empezaba, por ese entonces, a ser el motor del deseo y de la sociedad de consumo. Esa precariedad laboral y la negativa a comprometerse en empleos fijos de jornada completa es lo que paradójicamente obtura la posibilidad de realizar sus deseos. La dicotomía sigue siendo válida: libertad o riqueza, sin la riqueza esos deseos artificiales devienen en frustración, pero para obtener riqueza es necesario resignar libertad, en cuyo caso no se dispone de tiempo para disfrutar esa riqueza, el planteo es tan simple y básico como eso. La joven pareja vive en un departamento muy chico, en donde los objetos se acumulan y tornan asfixiante el ambiente; pasa su tiempo libre visitando zonas comerciales de artículos de lujo, leyendo periódicos progresistas, yendo al cine y juntándose a cenar con un grupo de amigos que vive como ellos. No hay sexo, no hay proyectos de hijos, no hay relaciones familiares, todo gira en torno a las ambiciones materiales, a esos deseos artificiales, todo se ordena en relación a las cosas. En la segunda parte del libro el grupo de amigos del matrimonio empiezan a resignar esa libertad a cambio de la comodidad material que le ofrece un empleo fijo, de a poco se van quedando solos y entonces deciden mudarse a Túnez, en donde Sylvie consigue un trabajo universitario que les permite sobrevivir dignamente. Deciden alejarse de todo aquello que motiva deseos espurios y vivir una vida retirada de los grandes centros urbanos, creen que eso curará sus frustraciones. Pero ahí tampoco encuentran su camino, sus proyectos se diluyen de a poco, lejos de París, todo se vuelve borroso e irreal, entonces deciden volver a Francia, conseguir un empleo fijo como sus amigos y resignarse a una vida gris y monótona pero más cómoda desde lo material. El final del libro está narrado en tiempo futuro como contraste del potencial del comienzo.Casi toda la novela consiste en la enumeración de objetos y situaciones, lo que le otorga un tono distante y casi frío, a priori parece un texto destinado a aburrir, sin embargo Perec logra, con oficio y talento literario, cierto magnetismo seductor y es casi imposible para el lector despegarse del libro.“Las cosas” es una novelita hermosa, que alcanza por momentos registros poéticos admirables que resisten muy bien la traducción al español. Confirma, además, el viejo axioma literario que dice que para hacer buena literatura no hacen falta argumentos sorprendentes o personajes singulares, en este sentido es una lección de estilo y de procedimientos literarios. Es el mejor libro para introducirse en Perec, pero puede ser, por momentos, un espejo cruelmente realista y vigente de nuestras propias vidas.

  • Seval Yılmaz Koşar
    2018-10-05 16:51

    Perec'ten okuduğum ikinci kitap Şeyler. Geçen yıl da Uyuyan Adam'ı okumuştum. O da ikinci tekil kişi (sen anlatıcı) ağzıyla yazılmış ilginç bir kitaptı. Şeyler de ilginç bir kitap. Örneğin kitapta son söz bölümüne kadar hiç diyalog yok. Jerome ve Sylvie adlı, orta sınıftan gelen, zengin olma hayalleri kuran, "şeylere" veya Tanpınar ve Oğuz Atay'ın tabiriyle "eşyaya" büyük bir tutku duyan, burjuva yaşantısına özenen Parisli bir çiftin hikâyesini okuyoruz. Bu çiftin eşya tutkusu öyle ki, hızlıca para kazanmak, yükselmek ve daha çok eşya almak istiyorlar. Küçük daireleri gerekli gereksiz, türlü eşyayla dolu. Perec, bu çift üzerinden 1960'ların modern Paris yaşantısını, burjuva kesimini ve tüketim çılgınlığını hicvediyor. Hiciv olgusu, kitabın sonundaki Karl Marx'tan yapılan bir alıntıyla da güçleniyor çünkü romanın geçtiği yıllar, 2. Dünya Savaşı sonrasında kapitalizmin güç kazandığı yıllar. Bu yönüyle toplum, sistem ve kapitalizm eleştirisinin de olduğunu söyleyebiliriz. Romanın siyasi boyutu da var: Bir iki cümleyle geçiştirilmiş ancak Fransa için önemli olan Cezayir Başımsızlık Savaşı da var. Savaştan sonra Jerome ve Sylvie, antifaşist bir duruş sergiliyorlar, her şey ve herkes gibi değişim gösteriyorlar. İşleri, kazandıkları para, eşyaları ve arkadaş ortamları değişiyor hatta mekân da değiştirerek Tunus'un Sefakis şehrine gelip burada bir yıl geçiriyorlar. Perec'in eşi de 1961-62 yıllarında gerçekten de Sefakis'te öğretmenlik yaptığı için roman bu yönüyle özyaşamöyküsel bir nitelik taşıyor. Orada zenginlik, para ve eşya hayallerinden vazgeçip dinginleşiyorlar. Daha sonra çiftimiz tekrar Paris'in hengâmesine dönüyor ancak Sefakis'i de özlemeden edemiyorlar. Daha fazlasını isteme (birinci Paris dönemi), elindekiyle yetinme (Sefakis dönemi) ve her şeyden vazgeçme (ikinci Paris dönemi) şeklinde bir değişim/dönüşüm yaşıyorlar. Kısa, ilginç ve düşündürücü bir kitaptı. Farklı bir roman arayışında olanlar için güzel bir yolculuk olabilir bu roman.

  • Sara Mazzoni
    2018-10-21 17:03

    Viaggio nell’insoddisfazione esistenziale di una giovane coppia nella Francia degli anni Sessanta. Incapaci di rassegnarsi al posto fisso e alla vita borghese, ma allo stesso tempo troppo bisognosi di denaro per rifiutarne in toto i ricatti, i due protagonisti non sono né carne né pesce; non trovano la loro dimensione in un mondo urbano e consumista, ma non riescono ad essere felici in tempi e luoghi diversi. Georges Perec pone una domanda senza voler dare per forza la risposta: nella sua storia non c’è giusto o sbagliato, e i personaggi che dipinge sono frivoli e umani come tutti noi. Non siamo davanti a un trattato di sociologia o a un atto di accusa al consumismo, ma piuttosto a un viaggio psicologico dentro al capitalismo; il suo scopo primario non è la contestazione; Perec cerca di definire una condizione esistenziale le cui circostanze sembrano annidarsi nell’animo della contemporaneità; ma esse forse giacciono nella nostra società da tempo immemorabile. Opera prima dello scrittore francese, il romanzo è sprovvisto di dialoghi, viene quasi interamente narrato all’imperfetto ed è infarcito dei tradizionali elenchi cari al suo autore. Perec procede per accumulazione, asfissiando il lettore fino al climax del racconto, quando improvvisamente l’atmosfera diventa rarefatta. I capitoli conclusivi sono sospesi su trasognati deserti e città invisibili, che svuotano melanconicamente la narrazione congestionata, rivelando che le idee di Perec si appoggiano sempre su di un degno talento letterario. L’edizione Einaudi, del 2011, si apre con una corposa e interessante prefazione di Andrea Canobbio, dove si parla della genesi di Le cose e dello stile con cui è scritto – stando allo stesso Perec, l’ispirazione è Gustave Flaubert, di cui cita esplicitamente L’educazione sentimentale.

  • Esther
    2018-10-19 23:58

    Perec aurait dû intituler son livre Les Mots, quitte à en voler la primeur à Sartre. Les choses de ce livre sont des objets rêvés, jamais possédés, toujours espérés. De simples mots, donc, qui permettent d'imaginer aisément les lieux, les objets, les oeuvres, les films, la musique, les espaces, les aventures que les personnages rêvent d'avoir et de vivre immédiatement. On déguste ces mots, ses sonorités, avec délice et volupté, se prenant à rêver aussi des textures, des odeurs qui y sont associées. C'est que cette histoire, vieille de plusieurs décennies déjà, résonne d'actualité. On se surprend à se reconnaître dans ce jeune couple qui rêve de richesse, de liberté, de luxe. Si le luxe est inatteignable pour eux, il est clairement offert au lecteur dans un foisonnement d'adjectifs, une énumération de couleurs, de sonorités, d'espaces, et de saveurs. Une lecture satisfaisante, qui se termine avec le même soupir de contentement qui clôt un repas copieux et bien arrosé.

  • Dagio_maya
    2018-10-12 00:56

    Essere è avereParigi, anni ’60. Jérome e Sylvie, poco più che ventenni, vivono in un piccolo e disordinato appartamento e per campare fanno gli psicosociologi, ossia, si occupano di sondaggi.I due viaggiano s’un comune binario che li ossessiona: il desiderio irrazionale di una ricchezza improvvisa, caduta dal cielo. Possedere cose è il pensiero fisso che li tormenta ma non li sprona ad andare oltre l’immaginazione, il sogno ad occhi aperti.Le giornate si trascinano e si consolida una routine che li vede arenarsi in un lavoro consono più a due universitari che ad una coppia intenzionata a raggiungere un obiettivo materiale. I mesi diventano anni e si arenano nell’inadeguatezza; come intestarditi a voler indossare sempre lo stesso vestito mentre la taglia non è più la stessa.Le loro frustrazioni si rifugiano e si condividono nel gruppo di amici con cui si passano serate al cinema, cene in stanze fumose e con i quali ci si annebbia e anestetizza nell’alcool.Sono anni della guerra franco- algerina; anni in cui cominciano movimenti politico- sociali importanti.Jérome e Sylvie partecipano ai cortei, gridano slogan ma le loro voci sono più un uniformarsi alla massa che un vero sentire:” Milioni di uomini si sono battuti, e si stanno ancora battendo, per il pane. Jérome e Sylvie non credevano certo che si potesse lottare per i divani Chesterfield. Eppure sarebbe stata proprio questa la parola d’ordine che li avrebbe più facilmente mobilitati. Nulla li riguardava -così pensavano -nei programmi, nei piani: s’infischiavano delle pensioni anticipate, delle vacanze più lunghe, dei pasti di mezzogiorno gratuiti, delle settimane di trenta ore. Volevano la sovrabbondanza (…)” La verità è che la ricchezza si calcifica al centro di ogni cosa tanto d'amarla più che la loro vita stessa.Non un pamphlet anticapitalista ma un fermo immagine s’una generazione che si ritrova immersa in quell’improvvisa abbondanza che appare sempre più accessibile: basterebbe allungare una mano. Non un romanzo in senso stretto ma quasi una cronaca sociologica romanzata. Cose, cose, cose, cose, cose…e tanto, tanto vuoto.” Così fantasticavano, i felici imbecilli: eredità, lotterie, vincite alle corse. La banca di Montecarlo saltava in aria; in un vagone deserto, una sacca dimenticata nella reticella: risme di bigliettoni; in una dozzina di ostriche, una collana di perle. Oppure un paio di poltrone Boulle da un contadino analfabeta del Poitou.Grandi slanci li esaltavano. Talvolta per ore intere, per giorni e giorni, una voglia frenetica di esser ricchi, subito, immensamente, per sempre, si impadroniva di loro e non li abbandonava più. Era un desiderio folle, morboso, opprimente, che sembrava governare i loro minimi gesti. La fortuna diventava il loro oppio. Se ne inebriavano. Si abbandonavano senza ritegno ai deliri dell’immaginazione. Dovunque andassero, ormai badavano solo al denaro. Avevano incubi di milioni, di gioielli.”

  • Yani
    2018-10-02 20:13

    Es un libro curioso, que parece salido de la mezcla entre una novela y un estudio sociológico sobre el consumismo de los años ’60. En este caso, la pareja protagonista es la víctima de sus propios deseos inconclusos. El libro abre con una larga descripción en un tiempo potencial que le calza perfecto a lo que se está contando: no son más que ensoñaciones de una vida mejor (que incluye una casa más grande, un sofá de tal estilo, un escritorio, cierta clase de comida, etc.) que no parece llegar nunca. Hay una frase al principio de la narración en donde se lee que “para esta joven pareja, que no era rica, pero que deseaba serlo, simplemente porque no era pobre, no existía situación más incómoda. No tenían más de lo que merecían tener”. Suena lapidaria, pero cuando empecé a enterarme de ciertas cosas, le di la razón.La parquedad del estilo ayuda a crear una sensación de monotonía que encaja perfectamente con lo que se está contando. Si bien puede parecer aburrido en algunas ocasiones, se recupera inmediatamente y no suelta al lector. Tal vez el motivo por el que no me gustó del todo fue que los personajes me parecieron extraños a los que nunca terminé de conocer.Uno no puede evitar sentir que el libro sigue hablando en nuestra época, por más que el subtítulo diga “Una historia de los años sesenta”. Creo que Perec, desde su lugar, pretendía hacer una crítica y un llamado de atención al mismo tiempo.Las cosases un libro para reflexionar.Nota: haber escrito esto en mitad de un Cyber Monday fue pura coincidencia.

  • Perihan
    2018-09-22 20:09

    Farklı ama güzel bir hikaye. Okurken düşünüyorsun, yaşamak için ihtiyacımız olan "şeyler" neler?Yaşamdan keyif almak için ihtiyacımız olan "şeyler" neler?Peki ya hayallerimizdeki " şeyler" neler?Vee tabii bu "şeylere" sahip olmak için ödediğimiz bedeller neler?Uzun saatlerde ya da iyi bir işte çalışmanın karşılığı iyi para iken, iyi keyifli şeyleri yapmanın ve bu keyiflerin maliyeti nedir?Çok kazanmak hayattan daha çok keyif almak için daha çok "şey" satın almak...Peki ya keyifli "şeyleri" yapabilmek için zaman yetiyor mu insanoğluna onca koşuşturma arasında...Perihan

  • booksofAhu
    2018-10-10 01:04

    60'lı yıllardaki çiftin hayatı bugünkü beyaz yakalıdan çok farklı değil, ama bireysel olmaya çalışırken özenti olan bu çifti okurken ben çok sıkıldım.. kitap bu çifti küçümsüyor ama bir öneri de yapmıyor.. 60'lı yıllarda değil de günümüzde yazılsaydı ekşisözlük yazılarından öteye gidebilir miydi bilmiyorum..

  • Sebastian Uribe
    2018-09-24 17:12

    Un libro que podría haberse escrito en nuestra epoca claramente. Una sociedad que influye demasiado en dos individuos sin personalidad. El materialismo los consume y no saben como escapar, dejandonse dominar, frustrandose con cada pagina que uno lee. Una critica sutil a la enajenacion del hombre a los objetos.

  • Arwen56
    2018-10-15 00:47

    Ingegnoso, con il suo tempo condizionale per il “desiderio”, il suo tempo imperfetto per la “disillusione” e il suo tempo futuro per “l’adeguamento”. Ma non disperate, suvvia. Niente musi lunghi. Esistono pur sempre anche i Bartleby, non credete? E i Bartleby, semplicemente, preferiscono di no. Volendo, ce la possiamo ancora fare.;-)

  • May
    2018-09-30 19:56

    George Perec's Les Choses recounts the story of a French couple living in the 60s. Jérôme and Sylvie are pollsters: they live mundane and mediocre lives. Both dream of richesse and luxury, but such a life incessantly eludes them. Even after things look a bit brighter on the financial side, unwise spending throws them into the struggles of frugality once more. Finally, they decide to move to Tunisie (escape, really) - for a change of scene, for the possibility of materialistic promise - but even there they experience but an illusion of satisfaction and remain lost in the ironic depths of an insipid existence.Indeed, "Ils étaient un petit îlot de pauvreté sur la grande mer d'abondance."The whole novel brims with Perec's meticulous description of 'things - ' the first chapter offers us a very detailed view of Jérôme and Sylvie's dream home, analyzed down to the very rug. In the first chapter, we also glimpse the most characteristic, and frequently occurring element of the novel: Perec's use of the conditional tense.Indeed, the whole novel is characterized by the 'unconditional,' the dreamed of and would be - their ideal room 'would' be like this, their lives 'would' turn out a certain way, they 'would' follow this routine... through the conditional tense, Perec captures the very malaise that strikes the novels' protagonists:"Ceux qui ne veulent que vivre, et qui appellent vie la liberté la plus grande, la seule poursuite du bonheur, l’exclusif assouvissement de leurs désirs ou de leurs instincts, l’usage immédiat des richesses illimitées du monde, ceux-là seront toujours malheureux"Pushed by their boundless materialistic desires, Jérôme and Sylvie lose themselves on the thread of life; however, their problem cannot be so easily summarized in the words "consumerism" or "materialism," and neither can the novel's main theme. Although it seems that Les Choses is, to a certain degree, an attack on a consumerist society that lusts after only 'things,' Perec's portrayal of the couple seems to extend the novel's scope in a different direction.There's something about the vapidness of their lives, the emptiness of the consciousness and the fruitlessness of their ambitions that suggests something rather than merely materialism is at work. The novel captures a search for happiness and modernity in a world where both elements seem less and less mutually exclusive. Jérôme and Sylvie seem to embody a 60s (post-war, when job vacancies have plunged again) attitude - drawn to the modern, grasping only a meager essence of it and being lured instead by the 'things' that surround them.Les Choses is short and direct: Perec spells out their young lives in a matter of chapters. In fact, certain arguments postulated in the Postface of the edition I read raise the question of whether or not Les Choses can even be considered 'un roman.'Language-wise, this novel gets one used to heavy narration. Perec makes heavy use of synonyms and run on sentences to not only illustrate his descriptions of the many 'things' but also elaborate on Jérôme and Sylvie's condition. Long as such sentences are, they certainly serve to reinforce the characters' mediocre and repetitive lives reeking of sameness.Les Choses is a great read if you're looking for some concentrated food for thought. Writing about only two characters (of symbolic significance, of course) and a LOT of detailed description to guide you through his thoughts on happiness in a modern world, Perec offers us the chance to unpack this novel, contemplate the characters' fears and desires and ultimately reach our own conclusions concerning the nature of leur bonheur - and the powerful influence of les choses around them.

  • Oscar
    2018-10-02 00:14

    Esta fue la primera novela escrita por Perec, y en ella todavía no se aprecia la experimentación de sus obras posteriores, como 'Vida: instrucciones de uso', su obra magna. Como reza el título, a lo largo de la novela, se nos van enumerando las cosas, los objetos, que poseen y anhelan poseer los protagonistas, Jérôme y Sylvie, dos jóvenes parisinos de clase media que andan entre la pobreza y la riqueza, deseando a toda costa esta última. Pero quieren llegar a burgueses sin trabajar en serio. Desean butacas, alfombras, estanterías, libros, cuadros de lujo sin renunciar a la libertad que les proporciona sus pequeños trabajos en publicidad, realizando encuestas y entrevistas de mercado; es decir, trabajando lo mínimo imprescindible para poder vivir y disponer del mayor tiempo libre posible.'Las cosas', publicada en la década de los sesenta, es una crítica feroz de la sociedad de consumo, en la que prima el poseer como símbolo de riqueza e imagen de bienestar. Sin duda se trata de un visión del futuro que se nos avecinaba, donde nunca nos conformamos con lo que tenemos porque siempre hay algo que desearemos aún más.

  • Tatjana
    2018-10-06 17:57

    Ein recht seltsames Buch. Ich habe mich lange gefragt, was für eine Geschichte hier eigentlich erzählt wird. Bis zum Ende war ich nicht wirklich schlauer, verblieb aber mit einem bekannten Gefühl aus meinem Alltag. ich denke, Perec gibt einen anderen Blick auf ein Phänomen, dass man als am-Leben-vorbeileben bezeichnen kann. Manchmal ist das Internet stärker als der Alltag und die Stunden fließen dahin - die Wunschvorstellungen von Instagram setzen unrealistische Standards an das eigene Leben und die Unzufriedenheit kriecht herein. Eine schöne Erinnerung daran, die kleinen Dinge (und das sind die Dinge, die ein gutes Leben ausmachen) zu sehen und zu genießen und den Druck an den eigenen Lebensentwurf nicht zu stark werden zu lassen.Wunderschönes Buchcover!

  • aupiff
    2018-10-08 19:16

    Ce livre pénible raconte l'histoire d'un jeune couple qui est, comme beaucoup de français pendant les années 60, obsédé par l'argent et l'acquisition de choses. Il n'y a pas de dialogue dans ce livre, seulement de la narration sans finesse qui explique comment ce couple représente tous les maux de la société consommatrice. Le même ennui que ressent le couple de Jérôme et Sylvie, qui n'aura jamais assez d'argent pour vivre comme ils veulent, est ressenti par le lecteur de ce livre à la fois court et interminable. Sans doute, il y a des passages philosophiques excellents qui donnent des images très vives du consommateur typique, mais ils sont rares et ne valent guère le temps de lecture.

  • Plamena Jekova
    2018-10-09 00:57

    La nature humaine y est brillamment cernée mais d'une manière très étouffante, dans une ambiance morne et collante. L'ennui. Et cependant, je soupçonne Georges d'avoir voulu m'ennuyer et je ne lui en veux pas parce qu'il est parvenu à ses fins. Je le soupçonne aussi d'avoir voulu m'induire en erreur dès le titre. Les choses s'entassent dans le bouquin et pas seulement. Toujours au pluriel, poussiéreuses et futiles, les deux figures principales sont Les choses.

  • Huda Alotaibi
    2018-09-27 17:17

    الوصف في الرواية جدا مذهل إلى حد أن يتخيل القارئ نفسه جزءا من المشهد. تتحدث الرواية عن السعي الحثيث للحياة وكما قال المؤلف عن أبطال الرواية"كم كانا قد أحبا الحياة، أن تكون حياتهما فنا لمعايشة الحياة"وفي خضم بحثهما عن الحياة المريحة يقعان في دوامة الفوضى المهلكة فيبذلان جهديهما للتحرر من أغلال المرحلة ويصفهم"كانوا يعشقون الحرية ويبدو لهم أن العالم كله على مقياسهم". الترجمة رائعة ورغم أن القصة تحدثت عن حقبة الستينات إلا أنه يمكن اسقاطها على الوقت الحاضر.

  • Can Iban
    2018-09-28 22:55

    30’lu yaşların arifesindeki insanlara kesinlikle tavsiye olunur. Kitabın ilk kısımları, sevgilimle IKEA mağazası dolaşarak evimizi yeniden tasarladığımızda, ikimizin hayal kurma biçimini hatırlattı bana. Gençlerin bir araya gelmesi ve ortak aktiviteler gerçekleştirmesinin ardında yatan gerekçeleri sıraladığında ise, aslında günümüzde arkadaşlıkların içinin boşaldığını yüzümüze vuran bir içeriğe sahip. Tunus’a kaçış ve geri dönüş ise, bugün “her ne olursa olsun, Türkiye’yi terk etmeliyim” kafasında olanların perişanlığını hatırlattı.Kitap, daha çok hatırlatma ve anımsatma etkisini üzerimde gösterdi. Kitabı “1960’lar Paris’i” diye ön plana çıkaran yayınevinin, bu kitabın aslında ne kadar güncel bir içeriğe sahip olduğunu farketmesi gerekirdi.

  • Aviendha
    2018-10-01 18:15

    “Onların dünyasında, elde edilebileceğinden daha fazlasını istemek neredeyse kuraldı. Bu kuralı onlar ilan etmemişlerdi; bu bir uygarlık yasasıydı, en uygun ifadesini genelde reklamlarda, dergilerde, vitrinlerde, sokaklarda, hatta bir ölçüde, herkesçe kültür ürünleri adı verilen şeylerde bulan apaçık bir veriydi.”Yazar , Jeröme ve Sylvie' nin bakış açısıyla toplumun tüketici odaklı mutluluk anlayışına atıfta bulunuyor kitapta. Nasıl olması gerektiğiyle ilgilenmiyor, yapılan hataları vuruyor yüze. Tüketim demişken de olmazsa olmaz Karl Marx' ın bir sözüyle sonlandırıyor.

  • Aslı Can
    2018-10-17 23:01

    Kitap 3 sayfa betimleme ile başladı ve ben betimleme okumakta çok zorlandığım için aramızdaki ilişki soğuk başladı. Sonrasında sevdim kitabı. Anlatımı öyle coşkulu, insanı sarsan bi anlatım değil ama sorguladığı mesele bi güzel sarsıyor onun yerine. İnsanı birazcık kendinden utandırıyor. Bi de iç sıkıntısına iç sıkıntısı ekliyor. Tam da ''Ay atansam mı atanmasam mı?'' diye düşünüp, çevremdeki herkesin '' Atan yoksa seni vururum. Deli misin atan. Atan!! Devlet gibisi yok!! ATANNNNN!!'' falan diye çılgınca ısrarlarıyla savaşırken, içimde çalışma hayatına tahammül edemeyen taraftaki teraziye bi tık ağırlık ekledi. N'apıcaz biz bu hayatla ya hu?

  • Rachel Aloise
    2018-09-23 16:53

    Set the sixties, this story still feels timeless or ‘outside of time’. Whole passages are written as ‘asides’ (hors temps) with innovative use of the tenses. This edition includes an interesting conference about Perec's literary influences, ranging from Barthes to Flaubert, his main inspiration. He refers to scenes from the Sentimental Education (the auction, the journey by boat..) and there are about 30 direct citations hidden in the text, which I love. Beyond the clever construction, the story offers prescient view on consumer culture and how we are defined by our modern lifestyles.